9.07.2009

Volim te Dubrovnik!


Digiturk kanallarından açıldı kısmetim şu aralar. Showplus'ta yayınlanan Bridget Sexiest Beaches'ta Dubrovnik'i tanıtıyorlardı ve ben ilk görüşte aşık oldum. Sokaklarında hayat akan, tarihini korumuş, cam gibi deniziyle rüya gibi bir şehir Dubrovnik.



Bizim erkek arkadaşımla yıllardır hayalimiz yurtdışında balayı yapabilmekti. Ama öyle klasik Maldivler, Bora Bora falan değil isteğimiz. Yüreğimizde yer edecek, karakteri olan bir şehir istiyoruz. Şu ana kadar Cabo San Lucas favorimizdi. Dubrovnik Cabo'yu bir anda sollayıp 1 numaraya oturdu.


Dubrovnik, evlendiğim zaman ne olur uçuk fiyatlarda olma. Kabul et beni taş sokaklarına. Pleaseeee ya da anladığın dilden konuşayım molimmm. Vidimo se kasnije!

8.07.2009

1'e 17


Dün E!'de en çok kazanan çiftler hakkında bir program izliyorduk. Hollywood çiftlerinin yıllık gelirleri, kimin ne kadar kazandığı, kazançlarını nerde harcadıkları vs. hakkında "elalemin derdi bizi gerdi" kıvamında bir programdı:) Çiftlerden biri Seal-Heidi Klum ikilisiydi. Bilanço şöyle: Toplam yıllık kazanç: 18 milyon dolar, Seal kazanç: 1 milyon dolar, Heidi kazanç:17 milyon dolar.


Bu çift Hollywood'un en mutlu çiftlerinden biri. Çoluklu çocuklu, bol eğlenceli, düzgün bir hayatları var. Peki Türkiye'de boşanmaya bile sebep olacak bir konuyu, "gelir eşitsizliği" ni bir uçurum halinde yaşıyorlarken nasıl bu kadar mutlu olabiliyorlar? En yakın arkadaşım evlenmek üzere. Aramızda şöyle bir konuşma geçmişti geçen sene. "Ben ondan fazla kazanıyorum ya gururu inciniyor. Çok takıyor kafasına" Ne kadar mı fazla kazanıyordu? Ayda 200 lira!


Biz fazla gururlu yetiştirilmişiz herhalde. Kız erkekten fazla kazansa gurur, kızın ailesi daha zengin olsa gurur, kız daha alımlı daha güzel olsa gurur. Davul bile dengi dengine lafı da bizim lafımız değil mi zaten? Dengi dengine olmasa da oluyormuş demek ki. Bir erkek 16 milyon dolarlık gelir farkına bile gurur yapmayabiliyormuş. Bir de Seal'a sormak lazım tabi hislerini:)

7.07.2009

Kankigiller


İki "kanka". Bir zamanlar birbirinin aynısı giyinen, süslenen, tavırlar sergileyen iki ünlü. Şimdi ikisi de anne ve tesadüfen(!) kameraların bol olduğu Bebek parkına çocuklarını getirmişler.


Kızlarımızdan ilişki, spor ve beslenme gurusu olan Ebru çocuk parkına gelirken elbise, sandalet, Chanel çanta ve özenle örülmüş saçlar tercih etmiş. Diğer kızımız Demet ise T-shirt, jean, spor ayakkabı ve at kuyruğundan yana kullanmış tercihini. Biri "kemik sayımı için doktora gitmeyeyim gören sayabilsin" zayıflığını tercih ederken, diğeri 2. doğumundan sonra balık etli kalmaya karar vermiş. Bu fotoğraflara bakınca hangisi size daha sıcak ve gerçekçi geldi? Ben oyumu Demet'e veriyorum.

6.07.2009

Dikkat! Saçımda sanat eseri var!

Mervecik'e düğünde yapılabilecek birkaç hoşluk önermiştim. O da önerimi en beğendiği öneriler arasına layık görüp beni kendi el emeği bir taçla ödüllendirmişti. Paket cuma elime geçti. Nasıl bir mutluluk yaşıyorum anlatamam. Halim aynen şu : :))))))))


Paketi kapıda teslim alırken nasıl gülümsüyorsam artık kargo elemanı suratıma bakıp bakıp güldü:) Kargo paketini parçaladığımda karşıma bu her yanından özen ve sevimlilik fırlayan paket çıktı. Paketi uzun süre seyrettim, kıyamadım bozmaya.



Paketle yaşadığımız aşk sona erince taçla yeni bir aşka yelken açtık. Nasıl bir güzellik nasıl bir emek nasıl bir yaratıcılık. Santim santim her detayını inceledim. Fotoğraflarda göründüğünden bin kat daha güzel bir taç. Ne kadar uğraşsam da hakkını verecek şekilde çekemedim fotoğrafını.

Eylülde en yakın arkadaşım evleniyor. Bekarlığa veda partisi için kıyafet düşünüyordum. Şimdi bu taça kıyafet uyduracağım:) Önce ayakkabı alıp ona kıyafet uyduranı duymuştum ama taça kıyafet uyduran ilk ben olabilirim:) Mervecim sana çoooooook teşekkür ederim canım. Rüya gibi bir düğünün dişi kuşu olursun umarım:) Sana kocaman öpücükler yolluyorum.

4.07.2009

Sevgi bulutlu paket:)


Kendi aramızda konuşmuştuk hediye almak mı hediye vermek mi daha mutlu eder insanı diye. Bilemedim:) Bu sabah bu güzel paketi alıp heyecanla içini açınca içinden bir sevgi bulutu çıktı ve üzerime sevgi yağdırdı.


Okumaya can attığım bir kitap, birinin adı Pretty birinin adını Çilli koyduğum sevimli iki kedicik, pek bir kokoş bileklikler ve paha biçilemez bir mektup ve küçük küçük notlar. Pretty'im bu mutluluğun, sevgi bulutunun sebebi sensin. Sana ne kadar teşekkür etsem, ne kadar güzel yanaklarını mıncıklasam da az. Sana çok çok teşekkür ederim prenses annesi:) Neler için teşekkür ettiğimi biliyorsun sen;) Benden de sana bir öpücük bulutu, bu yazı bitince üzerine öpücükler yağacak.

3.07.2009

Maksi elbise vs Hijyen



Maksi elbiseler altın çağını yaşıyor. Uzun, kısa, zayıf, şişman, genç, teyze herkesin üzerinde bu elbiselerden görmek mümkün. İsteyen, kendine yakıştıran giyer. Ama çok rica edeceğim maksi elbise giydiğinizde biraz özen gösterin. Uzun gösterir diye kısaltılmayan, yerlerde sürünen elbiseler kötü görüntünün yanı sıra tiksinti de uyandırıyor bende.



Temiz bir ülkede yaşamıyoruz ki. Vücudundan çıkan çeşitli sıvıları yere atan bir milletimiz var. Siz minibüsten, otobüsten, merdivenden inerken, otururken eteklerinizi toplamayıp yerlerde sürünmesine izin verdikçe tanımadığınız insanların pislikleri o eteklere bulaşıyor. Bu belki sizin için soru değil ama etekleri yeri süpüren biri yanıma gelince kıyın kıyın kaçmama sebep oluyor. Üzerinizdekiler süper olsa da, size çok yakışmış olsa da hijyenden sıfır alıp gözümden düşüyorsunuz. Benden söylemesi.

2.07.2009

Yurtdışında yaşamak


Blogu her gün yurtdışından birçok kişi ziyaret ediyor. Özellikle o kişilere ve daha önce yurtdışında yaşamışlara bazı sorularım olacak. Bugün blogda dertleşme günü ilan ediyorum:)

Şimdi benim şöyle bir problemim var a dostlar. Yurtdışında yaşama fobisine sahibim. Malumunuz akademik kariyer yolunda ilerliyorum. Bu yol da genellikle yurtdışı eğitiminden geçiyor. Bense bu yoldan köşe bucak kaçıyorum. Ama bu kaçış sonrasında benim yoluma kocaman bir taş olarak geri döner mi diye tasalanıyorum da.

Fobimin temelinde ailemden uzak kalma korkusu yatıyor. Okula, işe gittiğimde bile onları özlerken, akşam koşa koşa eve gelirken onlardan kilometrelerce uzakta olma düşüncesi beni dehşete düşürüyor. Onlarla aynı sofrada yemek yiyememek, onlar gülüp eğlenirken yanlarında olamamak, daha da kötüsü başlarına bir şey geldiğinde ellerini tutamamak bana zulüm gibi geliyor.

Bunun yanında alıştığım herşeyden uzakta olma durumu var. Sevdiğim yemeklerden, sıcacık Türkiye güneşinden, yardıma hazır insanlarından... Derdini anadilinde anlatma lüksünden yoksun olmak var. Türkiye'de alıştığın herşeyin ikamesini aramak derdi var. İnsanların sana 3. sınıf muamelesi yapma durumu var. Yok yok yani. Birçok insan için katlanabilesi bir durum belki ama daha önce kendimi anlattığım mimde bahsettiğim gibi ben hassas bir yapıya sahibim. Yıllar önce bir arkadaşımın kuzeni Amerika'daki hayatını anlatırken şöyle demişti: "Markette alışveriş yapıyordum. Yeşil biber alıp kasaya geldim. Kasadaki kız poşette ne olduğunu sordu. Gelmedi İngilizcesi aklıma. Söyleyemedim bir türlü. Herkes bana bakıyordu. Eve koşa koşa geldim ve hüngür hüngür ağladım." Bir yeşil biber bir erkeği ağlatabiliyorken ben ne hale gelirim oralarda bilmiyorum.


Ve sıra sizde yurtdışından beni takip edenler. Diyin ki bana zorlukları da var ama insana çok şey katıyor. Ya da diyin ki Türkiye'de de istediklerine sahip olabilirsin. Ya da o kadar hassas biriysen seni burda ruh hastası yaparlar. Evet, söz sizde.